hoes_denp.JPG (28549 bytes)De CD ‘For no One’:
Een hese bijna rauwe bluesstem tegen de achtergronf van een gitaar die klinkt als een nachtegaal. Oude ‘hits’ van Lowel George, John Hiat, Eric Clapton tot de Beatles toe.De CD ademt vooral ruimte uit: de ontroering van de blues, de ruimte van de pop, de warmte van de mediterranee. Zuidelijke invloeden door een sober gebruik van de bouzouki als solo en begeleidings instrument en prachtige fretless bas partijen.

In gesprek met Dickson & Pennings:
…Dickson & Pennings. Wat moet ik me daarbij voorstellen?. Blues & Pop? Bluespop? Tja, waarom niet? Ik bedoel, als zo'n oude popveteraan als Wout Pennings en ik met een paar akoestische gitaren bij elkaar gaan zitten, waar kom je dan op uit?
Mischien moet je het ‘Old Love’ noemen, daar vonden we elkaar het snelst. Oude ‘hits’: Lowell George, John Hiat, Clapton, tot de Beatles toe. Maar het moet wel snijden, al is het dan grotendeels akoestisch.'           

Rob Dickson van Butt Rockin, een stevig rockende, maar toch nog altijd voldoende gevoelige R&B band. Wout Pennings, wie kent die niet? Van Frank Boeijen, Kaz Lux, La Vie de Joo, Kali Tichi. Het lijkt een wonderlijke combinatie: een hese, bijna rauwe bluesstem tegen de achtergrond van een gitaar die zingt als een nachtegaal. Maar wat klinkt dat! Ik moest direct terugdenken aan de keren dat ik Wout Pennings eerder in bluesgroepen als gast had zien optreden. Hij schiep, in één woord: ruimte. Er zijn zo veel bands die geneigd zijn hun hele geluid vol te pleisteren tot je er doof en benauwd van wordt. Hier is ruimte voor die ene stem en die ene gitaar. Ja, inderdaad hier heb je de ontroering van de blues, de ruimte van de pop en de warmte van de
Mediterannee.