Op 21 maart 2014 is Wout overleden.
Zie In memoriam door Koos Gijsman.
En In memoriam in het muziekblad Heaven.
Een in memoriam van Helma Mollenkamp en Ben Dirks van de Genegenheid
Een in memoriam van Mark Enneken

Een eerbetoon aan Wout door Frank Boeijen op 27 maart tijdens een concert.

 

Lieve mensen,

Nu we al bijna een jaar Wout niet meer in ons midden hebben, wil ik een blijvende herinnering delen. Dit nummer, dat Wout componeerde en de titel ‘Angelos’ gaf, nam hij op in 2010. Veel dank voor jullie aanwezigheid, briefjes, mail, lieve woorden en de prachtige muziek, bij het afscheid van Wout.

Speciale dank aan Gerard en Femie en aan Caspar voor de opname.

Namens de familie, Marijke Pennings
 

"Het was niet altijd makkelijk om bevriend te blijven met mezelf en met jullie. But I never promised you a rose garden."  Wout Pennings

Marcel Rözer schrijft in de Gelderlander van zaterdag 22 maart:


Foto Ton Gelsing


Het is midden jaren tachtig. Ik werk in collectief café De Cantine aan de Berg en Dalseweg en krijg voor het eerst te maken met Wout Pennings. Zijn reputatie is hem vooruitgesneld. Hij is de gitarist die samen met Frank Boeijen beroemd had moeten worden. Een vriend laat een plaat horen die de mannen samen hebben gemaakt. Elyzeese Velden is een van de titels.

Pennings zit in die jaren graag aan de bar. Terwijl zijn onafscheidelijke hondje Toto in de gitaarkoffer ligt te slapen, drinkt het baasje Black Bush­mill (te veel), vertelt over zijn muzikale dromen (eindeloos) en valt tenslotte in slaap. Nadat hij gewekt wordt, stapt hij slaapdronken in zijn auto. In diezelfde jaren zingt zijn oude maat Boeijen over het Kronen­burgerpark en heeft Nederland aan zijn voeten. ‘Frankie is de dichter en ik de muzikant’, vertelt Pennings. In zijn woorden geen enkele jaloezie. Een paar maanden later zie ik Woutje – zoals hij door velen met enige vertedering wordt genoemd – voor het eerst in actie met een gitaar. Eerlijk? Zonder instrument was hij een lastpost, voor zijn omgeving en voor zichzelf. Mét gitaar was hij de mooiste mens op de wereld. Het was niet moeilijk om dat Nimweegse jongetje van zeven te zien, die in de gitaar een metgezel voor dit lastige leven had gevonden. Later ging Wout in de Griekse en de Portugese muziek. De gitaar werd een bouzouki. In de liedjes klonk de weemoed over de vrouwen die hem verlieten. Ook toen verbaasde ik me over zijn gezicht terwijl hij speelde. Het was een andere wereld waarheen Woutje Pennings vertrok wanneer hij een gitaar of bouzouki in zijn handen had.